Posts Tagged ‘Sieradz – poezja’

IV Ogólnopolski Konkurs Poetycki „Mój list do Świata” za nami

Kilka lat temu zaproponowałam, aby Miejska Biblioteka Publiczna w Sieradzu zorganizowała Ogólnopolski Konkurs Poetycki „Mój list do Świata”. I oto 25 maja 2018 r. odbyło się uroczyste podsumowanie już czwartej jego edycji. 

To relacja zamieszczona na stronie Naszego Radia:

http://www.nasze.fm/news,28684

– Za werdyktem kryją się rozterki i niepewność,ale i przyjemność obcowania z nieznaną wrażliwością kogoś, kto miał odwagę poddać ocenie poetycką część siebie – pisze w pokonkursowym almanachu Lilla Latus, przewodnicząca konkursowego jury. W komisji konkursowej znaleźli się także: Maria Duszka, Anna Baśnik i Zbigniew Łuczak. Komisja oceniła 399 wierszy nadesłanych przez 133 poetów z całej Polski oraz Niemiec i Anglii. Spośród nich nagrodzono i wyróżniono następujące osoby: NAGRODY  I – Anna Piliszewska – Wieliczka II – Janusz Pyziński – Podgrodzie k/Dębicy III – Joanna Chachuła – Sieradz WYRÓŻNIENIA Ela Galoch – Turek Czesław Markiewicz – Zielona Góra  Alina Rzepecka – Bydgoszcz  Dominika Lewicka-Klucznik – Elbląg NAGRODA SPECJALNA za zestaw wierszy o tematyce sieradzkiej dla: Martyny Pankiewicz-Piotrowska – Wrocław.

39 Międzynarodowy Listopad Poetycki w Poznaniu

Już po raz piąty miałam okazję uczestniczyć w Międzynarodowym

Listopadzie Poetyckim w Poznaniu. W tym roku odbył się

w dniach 7-10.11. W programie było m.in. spotkanie z Dominikiem

Pauksztą, synem Eugeniusza (jednego z moich ulubionych

pisarzy wieku wczesnonastoletniego), wykład profesora Jana

Miodka podczas uroczystej inauguracji w  Auli Lubrańskiego,

wyjazd do Muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie,

spotkania autorskie w szkołach i bibliotekach na terenie

Wielkopolski. Ja wystąpiłam w I LO im. Oskara Kolberga

w Kościanie.

dscn2176

 

 

 

 

 

 

 

Profesor Jan Miodek osłodził nam inaugurację MLP.

 

dscn2189

 

 

 

 

 

 

 

 

Teodozija Zariwna, poetka i pisarka z Kijowa

 

dscn2225

 

 

 

 

 

 

 

 

dscn2227

 

 

 

 

 

 

 

 

maria-duszka-lo-w-koscianie-fot-wiktoria-kasinska

 

 

 

 

 

 

 

 

 

maria-duszka-spotkanie-w-koscianiejpg

dscn2233

 

 

 

 

 

 

 

 

dscn2237

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kanał Kościański, fot. MD

dscn2244

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ratusz w Kościanie, fot. MD

dscn2247

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fara w Kościanie, fot. Maria Duszka

Muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W Muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie

maria-duszka-w-bibliotece-uniwersyteckiej-w-poznaniu-foto-teodozija-zariwnajpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeden z moich wierszy został we wrześniu 2016 r. dostrzeżony

przez jury Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „Fotografia”,

wpisany w zdjęcie Janiny Osewskiej i wyeksponowany w holu

poznańskiej Biblioteki Uniwersyteckiej. Podczas jednej

z festiwalowych imprez tam właśnie przypadkiem go spotkałam. 😉

 

Na stronie I Liceum Ogólnokształcącego w Kościanie po mojej lekcji poetyckiej ukazał się taki oto wpis:

Maria Duszka – gościem I LO z okazji XXXIX Międzynarodowego Listopada Poetyckiego

 

W środę, 9 listopada br. mieliśmy przyjemność zorganizować kolejną lekcję poetycką z okazji Międzynarodowego Listopada Poetyckiego. Tym razem naszym gościem była Pani Maria Duszka – poetka, dziennikarka, animatorka kultury oraz bibliotekarka.
Międzynarodowy Listopad Poetycki wypływa ze źródła Ogólnopolskich Festiwali Młodej Poezji. Zapraszano na nie do Poznania już w latach sześćdziesiątych. Listopady Poetyckie stanowią wydarzenie dla środowiska literackiego, promują poetów i integrują ich, równocześnie popularyzują poezję, zwłaszcza wśród młodzieży.  Dotychczas literaci spotkali się z ogromną liczbą uczniów, nauczycieli, bibliotekarzy, a także działaczy kultury. Stało się tak za sprawą „lekcji poetyckich” – bezprecedensowych w skali światowej – które jako ewenement na stałe wpisały się w zwyczajowy program Listopada, ofiarowując wiele doznań, przeżyć i emocji.Dzięki zorganizowanemu przez Panią prof. Agnieszkę Podgórską i uczniów naszego Liceum, przy współpracy z Miejską Biblioteką Publiczną im. Adama Tomaszewskiego w Kościanie, spotkaniu mieliśmy okazję poznać twórczość Pani Marii, poszerzyć swoją wiedzę, otworzyć nasze humanistyczne dusze, a przede wszystkim spędzić czas w ciepłej atmosferze.W lekcji poetyckiej udział wzięli uczniowie klas: 1d, 2f, 3d i 3g oraz reprezentanci szkolnej gazety „In Abstracto”.Na początku, jeszcze w progach Szkoły Irmina Stasik powitała Gościa grą na flecie, następnie już w odświętnie przystrojonej sali nr 4 Pani wicedyrektor Natalia Danielczyk przywitała wszystkich zgromadzonych, po czym uczeń klasy 3a Piotr Szymczak zagrał na gitarze i zaśpiewał piosenkę „W życiu piękne są tylko chwile”. Po muzycznym akcencie prowadzące spotkanie, uczennice klasy 3g – Joanna Łuczkiewicz i Monika Małyszek przybliżyły krótko historię Międzynarodowych Listopadów Poetyckich oraz sylwetki poetów, którzy gościli już wcześniej w murach naszej szkoły.Następnie swój utwór poetycki pt. „Jesień” wygłosiła Patrycja Langner z klasy 3g. Wywarł on duże wrażenie na słuchaczach i wprowadził jesienną atmosferę. Po wygłoszeniu wiersza przyszedł czas na kolejny akcent muzyczny. Tym razem uczennica kl.1d Irmina Stasik zagrała na fagocie.  Oczywiście nie obyłoby się bez przedstawienia kilku utworów naszego Gościa, dlatego pięcioro uczniów z klasy 1d: Blanka Kubera, Wiktoria Snuszka, Agnieszka Chomska, Klaudia Pawlak i Kacper Mucha, zaprezentowało swoją interpretację wierszy Pani Marii.Po artystycznym wstępie rozpoczęło się lekcja poetycka, poprowadzona przez   Panią Marię Duszkę. Poetka wydała osiem tomików wierszy, m.in.: „Poezja przypadków”, „Nieopisane” oraz „Freienwill”. Jej utwory zostały przetłumaczone na 11 języków. Pani Maria jest założycielką i opiekunką działającego od 2002 r. Koła Literackiego „Anima”. Była inicjatorką i współorganizatorką „Nocy Poezji i Muzyki” oraz Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „Mój list do świata”..Lekcja poetycka poszerzyła nasze horyzonty myślenia i otwarła na piękno literatury. Pani Maria przedstawiła kilka utworów ze swoich najnowszych tomików oraz przeczytała zabawne anegdoty, spisane na podstawie wydarzeń autentycznych.Główna bohaterka XXXIX Międzynarodowego Listopada Poetyckiego wzbudziła duże zainteresowanie –  zarówno utworami jak i swoją osobą, co można wywnioskować z liczby  pytań, jakie zadali jej obecni na spotkaniu uczniowie. Dotyczyły one m.in. Jej inspiracji, początków pisania oraz spotkań z młodymi, uzdolnionymi poetami, którzy chętnie do Niej przychodzą.Na zakończenie mieliśmy okazję wysłuchać piosenki Czesława Niemena „Dziwny jest ten świat” wykonanej również przez Piotra Szymczaka z kl.3a.Jesteśmy pewni, że od teraz każdy z nas będzie miał przyjemniejsze podejście do poezji, która jest pięknym sposobem na wyrażanie samego siebie.„Aby zdobyć wielkość, człowiek musi tworzyć, a nie odtwarzać” – Antonie de Saint-Exupéry Joanna Łuczkiewicz i Monika Małyszek kl.3Gzdjęcia: Wiktoria Kasińska kl.3G

Maria Duszka : Wiersze

F R E I E N W I L L

To mój tomik wydany w 2012 r. przez Towarzystwo Przyjaciół Sopotu i Redakcję „Toposu”. Zawiera wiersze i anegdoty. Opisuję w nim poszczególne lat mojego życia – od 1960 do 2010 r.

Wiele osób pyta mnie, co oznacza tytuł tomiku. W 2010 r. byłam gościem festiwalu kultury polskiej Polnischersommer organizowanego przez niemiecki land Schleswig – Holstein. Mieszkałam wówczas w miejscowości Freienwill (co w języku naszych zachodnich sąsiadów znaczy „wolna wola”) w pobliżu Flensburga. Nazwa tej wsi od razu mi się spodobała i postanowiłam, że kiedyś wykorzystam ją literacko. Zrobiłam to dwa lata później – zatytułowałam tak mój tomik wierszy.  

 

 

 

motto : Świat jest Mały(ń)

 

 

 

 

 

 

 

1960

 

moja mama

wydała mnie na świat

 

(urodziłam się

w najokrutniejszym miesiącu

 

urodziłam się poetką

w rodzinie rzeźnika)

 

moja mama jest dobra

łagodna

i prostolinijna

jak dziecko

 

nie mogę jej mieć za złe

że mnie wydała światu

 

 

 

 

 

 

 

1961

 

mam ciepłą trawę pod stopami

i idę w kierunku słońca

 

babcia uczy mnie chodzić

w świętej brzezinie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1962

 

nic nikomu nie mówiąc

wybieram się na spacer w pola

 

gubię się po raz pierwszy w życiu

– w zbożu

 

 

 

 

 

 

 

 

1963

 

 

rodzą się bracia bliźniacy

 

stworzą samowystarczalny

krąg towarzyski

 

półnadzy

opaleni

będą biegać boso

po piaszczystej drodze

i nazywani będą abisyńczykami

 

 

 

 

 

1964

 

mój wujek

kiedyś stanie się alkoholikiem

i zobaczy demony

 

teraz

jest młody

dużo mówi

ma bezbronną twarz

i otwarte serce

 

pewnego słonecznego dnia

zbyt szybko wjeżdża końmi

na ścieżkę na której stoję

 

widzę nad sobą kopyta

a potem

nic nie pamiętam

 

 

 

 

 

1965

 

dziadek wyplata mi wianki

z modraków i koniczyny

uczy mnie pieśni religijnych

i żołnierskich

 

ma dla mnie miłość i czas

 

 

 

 

 

 

 

 

1966

 

moja pierwsza fotografia

 

siedzę na małym rowerku

na szadkowskim

pachnącym rumiankiem podwórku

 

uśmiecham się

z lekkim smutkiem w oczach

 

za chwilę

będziemy jeść

prosto z plastra

jeszcze ciepły miód

 

 

1967

 

zanim zapali się lampę naftową

jej zadymiony klosz

trzeba co wieczór wyczyścić gazetą

 

w niedzielę

tata zaprowadził mnie do wiejskiej biblioteki

 

wracałam niosąc pełne cudów książki

 

 

 

 

 

 

 

1968

 

do starej nieużywanej stodoły mojego dziadka

nagle trafiły skarby:

to znajomy handlarz schował w niej przedmioty

które kupił

od opuszczających w pośpiechu Łódź Żydów

 

mogłam do woli buszować

i wybierać sobie książki:

Przygody Koziołka Matołka

Wicek i Wacek podczas okupacji

Niewiarygodne przygody Marka Piegusa

 

wiele lat później będę robiła wywiad

z żydowskim poetą

urodzonym w Łodzi

a mieszkającym w Nowym Jorku

 

powie mi

że mieszkał w różnych częściach świata

ale najlepiej czuje się w na Piotrkowskiej

 

 

 

 

 

1969

 

w domu znalazłam starą powieść

– była bez okładek

i zaczynała się od słów

„Wierny Soroka wiózł swego pułkownika…”

 

miałam szczęście –

akurat była pełnia

księżyc świecił

prosto na moje łóżko

i mogłam spokojnie czytać

nie marnując prądu

 

 

 

 

 

 

 

 

1970

 

co mają wspólnego

perły i kakao

zastanawiałam się

słuchając Maryli Rodowicz

w niebieskim tranzystorowym

radiu „Sylwia”

 

nie wiedziałam jeszcze

że jest poezja

i jest Gałczyński

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1971

 

stoję z moimi braćmi na progu

 

po drugiej stronie podwórka

drewniana stodoła

z deskami aksamitnymi

od słońca deszczu i wiatru

 

za nią jest łąka rzeka i droga

za nią jest świat

 

jeszcze nie wiem

że gdziekolwiek będę

będę tęsknić za Małyniem

 

to podwórko

łąka

rzeka

na zawsze przesłonią mi świat

 

 

 

 

 

 

1972

„Skąd się biorą poetki?”

 

                                      B.

 

byłam dziewczyną

z niedobrego domu

 

ale z podwórza wychodziło się

do świętej brzeziny

 

ale przez okno

podawała nam swoje kwiaty

bujna

czerwona róża

 

a mama

często nuciła piosenki

(powiedziała mi kiedyś

że chyba zwariowałaby

gdyby nie mogła śpiewać)

 

wszystko obróciło się

w poezję

 

 

 

 

1973

 

nie pamiętam

pani Wisławo

co się działo 16 maja 1973 roku

 

ale pamiętam dokładnie

co się działo trzy dni później:

przeprowadziliśmy się z domu

pod brzozowym lasem

do domu nad stawem

 

wieczorem zasypiając

na ułożonym prowizorycznie

na podłodze sienniku

nie wiedziałam dlaczego

płaczę

 

 

 

 

 

 

 

 

1974

 

ja jedną tylko

taką jesień miałam w życiu

 

świat był bliski

i bezpieczny

 

potem runął

 

……………………………………………………..

 

Sylwestrowy pogrzeb mojego dziadka

– jakże to pasowało do niego

który uwielbiał bawić się życiem

 

wieczorem w tv „Romeo i Julia”

z piosenką Wandy Warskiej i Norwida

„Nad Kapuletich i Montekich domem…”

 

niedobra wróżba

na wiele najbliższych lat

 

 

 

 

 

 

 

1975

 

znalazłam się

w niewłaściwym miejscu

w niewłaściwej chwili

zobaczyłam

czego nie chciałam zobaczyć

powiedziałam

czego nie chciałam powiedzieć

 

podszedłeś do mnie po trzech dniach

 

ale ja zdążyłam już przejść

na drugą stronę lustra

i nie mogłam zmartwychwstać

 

 

 

 

 

 

1976

 

„czy wiesz

że to bez ciebie życie

nie jest już życiem…?”

 

głos Ewy Demarczyk

to było jedyne piękno

jakie do mnie wtedy docierało

 

 

 

 

 

 

 

1977

 

w wakacje

budowałam pod Niskiem

nasyp kolejowy

 

im bardziej bolało mnie ciało

tym mniej bolała dusza

 

nikt mnie nie kochał

i ja nie kochałam nikogo

 

 

 

 

 

 

1978

 

nie miałam

już nic

do zwątpienia

 

 

1979

 

z czego

składa się

samotność?

 

z pustki

 

 

 

 

 

1980

 

wszyscy stoją w kolejkach

– po cokolwiek

 

nie ma takiej kolejki

w której ja chętnie bym się ustawiła

– po sens życia

 

 

 

 

 

 

1981

 

 

We Wrocławiu na Ruskiej

zobaczyłam po raz pierwszy w tv

legendarnego

(bo właśnie przeskoczył przez płot)

przywódcę

 

na wyrażoną przeze mnie wątpliwość

moja ciotka zareagowała

z całym impetem

swojego ciała i ducha

 

ale to nie przeszkodziło mi myśleć

samodzielnie

 

 

 

 

1982

 

Bóg jest bezbronny

ze swoją

miłością?

 

 

 

 

1983

 

rodzi się moja córka

i ”nie ma wody na pustyni”

 

przyjeżdżasz na urlop

do domu pod brzozowym lasem

 

i zostajesz w moim życiu

na najbliższe ćwierć wieku

 

 

 

 

 

 

1984

 

 

z tego roku pamiętam tylko

dzień w którym byłeś

 

siedzieliśmy milcząc pod jabłonią

trzymałeś na kolanach

mojego dwuletniego syna

a to nie mogło się podobać

twojej mamie

 

dlatego zobaczymy się dopiero

po czterech latach

 

 

 

 

1985

 

kamorze

– powiedział poważnie mój syn

gdy oboje po raz pierwszy

zobaczyliśmy Bałtyk

 

 

 

 

 

 

 

1986

 

w kwietniowy dzień

szłam piaszczystą wiejską drogą

w pachnącym powietrzu

w kierunku zachodzącego słońca

 

trzymałam za ręce moje dzieci

„ładne jak jabłuszka”

jak mówiła sąsiadka

 

i odważyłam się pomyśleć

(tylko przez chwilę)

że jednak ten świat bywa cudowny

 

w ciągu następnych dni zaczęły nadchodzić

pełne sprzeczności wiadomości

o wybuchu w elektrowni atomowej

 

nie dla mnie pozytywne myślenie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1987

 

ja

kochająca ciszę i dal

rozległe pola i lasy

 

ja

uwięziona na balkonie

z pelargonią

 

 

 

 

 

 

1988

 

 

weszłam

po raz drugi

do tej samej rzeki

 

 

 

 

 

 

 

 

1989

 

każdy system jest taki

jacy są ludzie

którzy go tworzą

 

przyszła wolność

 

ale zabrakło

mądrości i dobroci

 

 

 

 

 

 

1990

 

 

 

Słyszałem o pewnym mężczyźnie,

który słowa wymawia tak pięknie,

że może mieć każdą kobietę

jeśli tylko wypowie jej imię.

L. Cohen

 

nie mów do mnie

po imieniu

 

albo

 

licz się

ze skutkami

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1991

 

 

 

Panie Boże

nie musisz nas

sprowadzać na dobrą drogę

strasząc i karząc nas

trzęsieniami ziemi

powodziami

tsunami

 

wlej tylko

w nasze serca

trochę więcej miłości

a stworzymy na Ziemi raj

 

 

 

 

 

 

 

1992

 

Znajomy mojego taty przekonywał go, że ludzie którzy często chodzą do kościoła i dużo się modlą, są gorsi od tych, którzy do spraw wiary podchodzą z umiarem. Mój tata na to:

– Nie wiadomo jacy by byli, gdyby się tak często nie modlili.

 

 

 

 

 

 

 

1993

 

Nie lubi mówić jej komplementów. Boi się, że dodadzą jej pewności siebie.

Kiedyś nieopatrznie rzuca, że podobają mu się jej usta.

Po chwili przychodzi refleksja: „No, tak! I teraz będziesz nosiła usta na patyku. Żeby wszyscy widzieli.”

 

 

 

 

 

 

 

 

1994

 

 

napisałam wiersz o oknie

z najmilszym mi widokiem na las

 

okno zamurowano

las wycięto

 

moja córka mówi:

nie pisz o mnie wiersza

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1995

 

brzozy rosną na dachach

zrujnowanych fabryk

 

Łódź – zabite miasto

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1996

 

to był piękny październik

– Szymborska właśnie otrzymała Nagrodę Nobla

 

do mnie codziennie przychodził

pijany kryminalista

 

twierdził

że mnie kocha

i jeśli z nim nie będę

to zabije mnie i siebie

 

radziłam aby zaczął od siebie

nie zauważał dowcipu

 

policjanci mówili mi

że mogą mu coś zrobić dopiero

kiedy mnie zabije

 

vip od kultury stwierdził:

„nic dziwnego

że panią to spotyka

skoro pisze pani takie wiersze”

 

jeden z wielu moich braci oznajmił:

„musisz liczyć na siebie”

 

mężczyzna mojego życia

o którym pisałam

moje najlepsze wiersze powiedział:

„mnie to omija

bo ja jestem tu

a to się dzieje tam”

 

a Pan Bóg uświadomił mi

właśnie wtedy

że oczekuje ode mnie wdzięczności

za życie takie

jakim ono jest

 

żyję

 

jestem wdzięczna

 

wielbię moją samotność

 

 

 

 

1997

 

dobry jest taki mężczyzna

który nie chce mnie

zabić

okraść

albo przejść

na moje utrzymanie

 

 

 

 

 

 

 

1998

 

 

Tętniak w głowie mojej mamy pękł 13 maja w piątek. Po kilku operacjach, święty Antoni kazał mi jechać po zioła do bonifratrów.

– Kto ci kazał?! Ty się lepiej nikomu do tego nie przyznawaj! – radzi mi rozsądnie moja córka, gdy opowiadam jej o tym pół roku później.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1999

 

 

„nienawidzę kobiet

jestem kobieciarzem

jestem cnotliwym facetem”

przedstawiał mi się dzień po dniu

 

 

„ten pan jest poetą –

chociaż on o tym nie wie”

powiedziała o nim

nasza wspólna znajoma

 

 

 

 

 

 

 

 

2000

 

 

mam głowę w chmurach

mam wiersz w głowie

niekończący się wiersz o tobie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2001

 

 

Po zdjęciu gipsu przez trzy miesiące musiałam chodzić o kulach. Lekarze nie wiedzieli dlaczego. I nie potrafili powiedzieć, czy w ogóle będę chodzić samodzielnie.

„Jest pani zbyt wrażliwa, żeby pani zakładać gips” – usłyszałam wreszcie diagnozę ortopedy.

 

 

 

 

 

 

 

 

2002

 

zalogowałeś się

w mojej głowie

 

chodzą za mną

twoje łagodne słowa

 

nasze głosy

całują się

przez telefon

 

 

 

 

 

 

 

2003

 

Rozmowa telefoniczna na dobranoc:

– Trzymaj się!

– Czego?

– Mojej miłości.

 

 

 

 

2004

 

Byłam na imprezie literackiej w krakowskiej Jamie Michalika. Jednym z gości był prezes krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Właśnie wrócił ze Stanów Zjednoczonych i dzielił się z nami wrażeniami z tej wyprawy. Opowiadał między innymi o tym, że na jednym ze spotkań polonijnych, pewien emigrant uskarżał mu się: „Wiesz, tutaj jest tak, że jeśli komuś wiatr zerwie dach z domu, to od razu przychodzi dwudziestu sąsiadów do pomocy. Ale pogadać nie ma z kim…”

Siedzący obok mnie starszy pan skomentował cicho: „A u nas odwrotnie.”

 

 

2005

 

 

„mam dość ciebie

i tego miasta”

wykrzyczałam ci kiedyś w złości

 

„a tyle pięknych chwil tu przeżyłaś”

odpowiedziałeś spokojnie

 

 

 

 

 

 

 

2006

 

co się stało z naszą szkołą?

 

puste klasy

wybite szyby

– wygląda jak po wojnie

 

nienaruszona stoi tylko

ta metalowa barierka

na której po raz pierwszy

pocałowałeś mnie

nie całując

 

 

 

 

 

 

 

2007

 

POLSKI PARNAS ALBO WIELKI CZŁOWIEK BEZ LODÓWKI

 

Szłam z pracy i myślałam o tym, że zepsuła mi się dwudziestopięcioletnia lodówka i nie mam za co kupić nowej.

Spotkałam znajomą, która powiedziała mi, że córka jej koleżanki przygotowuje na mój temat prezentację maturalną pod hasłem: „Wielcy ludzie naszej małej ojczyzny”.

Szłam do domu myśląc o tym, że nie mam za co kupić nowej lodówki.

 

 

 

 

 

 

2008

 

miłość

to było dla ciebie

„okropne słowo

które oznacza

pieprzenie i zniewolenie”

 

miłość

to było słowo

którego nie wymawiałeś

 

powiedziałeś mi tylko kiedyś:

„przychodzenie tutaj

sprawia mi przyjemność

nieprzychodzenie tutaj

sprawia mi ból”

i

„niech tak będzie

dopóki tak jest”

 

wczoraj otrzymałam książki

które zostały po tobie

 

na wierzchu

leżał wybór wierszy Majakowskiego

„Kocham”

 

 

 

 

 

 

2009

 

enjoy Graz

 

alpejskie powietrze

na Jakominiplatz

 

wysoko na murach Schlossbergu

transparent z napisem:

„Katja I love You”

 

kelner głaszczący psa

w kawiarni na rzece Mur

 

sen o tobie

zmarłym przed miesiącem

– masz zimne ciało

i uskarżasz mi się:

„przez cały czas mam poniżej zera stopni”

 

oczy mężczyzny

żebrzącego pod Billą

 

DNA serca myszy

na dnie eppendorfki*

 

i moja córka

rozkładająca ręce jak wachlarz

gdy objaśnia mi znaczenie nazwiska

swojego kolegi Straussa słowami:

„bukiet strusi”

 

 

* eppendorfka to rodzaj małej probówki laboratoryjnej

 

 

 

 

 

 

 

2010

 

 

PolnischerSommer

– festiwal chmur i tęcz

przelotnych opadów

i uśmiechów słońca

 

centrum Hamburga tętniło muzyką

i spokojnie kwitły słoneczniki w Szlezwiku

 

przeciw cieniom samolotów

w Bundesfeiertag

 

na przekór szalonemu wiatrowi

na nadmorskich wrzosowiskach

 

przeciw odwiecznej polsko-niemieckiej

– nasza pokojowa misja poetycka

 

Moje wiersze często są cytowane na blogach.

Nie mam nic przeciwko temu. Wręcz przeciwnie,

cieszy mnie to. Jednak miło byłoby, gdyby

podpisywano je moim imieniem i nazwiskiem:

http://www.photoblog.pl/zielonkawy/30458472/pamieci-lukasza-i-roberta.html#

 

http://www.klamerka.pl/zyczenie-25691.html

 

http://moblo.pl/w/13202042,a-wydawalo-sie-ze-zawsze-beda-trwac-na-tym-rumiankowym

 

http://peace-love-happiness.flog.pl/wpis/2139037

 

Cytujący mój wiersz mają twórcze podejście, tzn.

zmieniają go na różne sposoby.  🙂 Oto wersja oryginalna tego

utworu opublikowana w tomiku „Galeria Świat” wydanym

w 2007 r. przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą w Warszawie.

 

x x x

pamięci moich bliskich

 

a wydawało się

że zawsze będą trwać

na tym rumiankowym podwórku

w tym ciepłym domu

w tym bezpiecznym łóżku

 

po kolei zdmuchuje ich czas

Wiersze o Sieradzu – zredagowane przeze mnie

 

Zauważyłam ostatnio, że  na mojej stronie

poszukiwane są utwory o Sieradzu.

Zamieszczam więc kilka wierszy/piosenek, których

autorem jest Zbigniew Paprocki należący przez pewien czas

do Koła Literackiego „Anima”. Jestem redaktorką tych tekstów piosenek.

 

http://www.fakt.pl/najlepszy-fryzjer-swiata-pochodzi-z-sieradza-antoni-cierplikowski,artykuly,452615,1.html

 

 

ZBIGNIEW PAPROCKI

OPEN HAIR

 

Spacerował ulicami Paryża

mistrz Antoine –

Wieża Eiffla, Luwr,  Sekwana –

wielki świat.


Czesał włosy wielkich gwiazd

i koronowanych dam –

Mistrz grzebienia i nożyczek,

wielki fryzjer – Antoine.


 

Gdy ściął włosy na „chłopczycę” pewnej damie

po raz pierwszy,

zaskoczona zapytała:

„Jak ja pójdę dziś na bal?!”


Antek patrzył zachwycony,

dama oniemiała stała.

Nie wiedzieli,  że „chłopczyca”

rzuci na kolana świat!

 

Kapelusze z fryzur tworzył –

czy ktoś kiedyś widział to?

Podbił Paryż, zdobył Londyn,

zawojował Nowy York.


Wrócił jednak do Sieradza,

bo ukochał swoje miasto.

Tu wśród bliskich i w spokoju

zasnął.

 

Dziś ci, Mistrzu, dziękujemy,

wielką galą Open Hair.

Spójrz na Sieradz, jeśli możesz –

jak to miasto zmienia się!


Wielki dzień fryzjerskiej sztuki:

loki, fale, irokez.

Paryż jest stolicą mody –

Sieradz ma swój Open Hair!

 

 

ZBIGNIEW PAPROCKI

ZAPACH MIĘTY


 

Małe chatki, duże domy,

nasze z lat dziecięcych miejsca,

każdy nosi w swoim sercu,

choć nie każdy w nich dziś mieszka.


 

Wyjeżdżamy i tęsknimy,

a po latach doceniamy,

tam nasz nowy dom i dzieci,

tu kotwicę swoją mamy.


 

Ja też kiedy tylko mogę
do Sieradza chętnie
wracam,
tutaj wszystko się zaczęło:
szkoła, miłość, pierwsza praca.

 

Opowiadam często wnukom,
przeglądając stare zdjęcia,
o historii i tradycji –
wszystko to do dziś pamiętam.

 

Zapach mięty się unosi,
jak eliksir niepojęty
jest Herbapol i Rogatka –
sentymenty, sentymenty.

Tyle zdarzeń i tajemnic
aż się łezka w oku kręci,
i ten zapach, który nigdy
nie wywietrzał z mej pamięci.

 

Wiosna, lato, jesień zima,
kiedy myślę o Sieradzu,
zapach wraca – lecz niestety –
nie da się zawrócić czasu …


Zapach mięty, zapach mięty,
jak eliksir niepojęty,
lecz cóż począć, gdy ten zapach
nie wywietrzał z mej pamięci.

 

ZBIGNIEW PAPROCKI

 

 

 

 

SPACER PO SIERADZU


 

Są na świecie takie miejsca,

perły wśród plejady gwiazd,

gdzie czujemy się najlepiej –

taki mały „cały świat”.

 

Gdzie mamy swoje ciche zakątki,

ludzi z którymi dobrze nam być.

Gdy nam czasem życie dokuczy,

łatwiej się podnieść i dalej iść.


 

Są piękne walce o Sekwanie,

o modrym Dunaju i Tamizie,

a mnie najlepiej jest tu, nad Wartą –

przez moje miasto ta rzeka płynie.


 

Pójdę Zamkową w kwieciste łąki,

które ukochał Antoine Cierplikowski,

Fryzjer wytwornych i pięknych dam,

też spacerować tu lubił sam.


 

Wzgórze Zamkowe – kolebka miasta,

praojców Sieradza ślady.

Niech pozostanie na pamiątkę,

potomnym po wsze czasy.


 

Dalej aleją przez łęgi i park

prowadzi moich wędrówek szlak;

Miejsce zaciszne, które w pamięci

pozostawiło niejeden ślad.


 

Stadion sportowy i park linowy –

nikomu nie braknie atrakcji.

Wracam powoli ulicą Warszawską,

odpocząć na rynku sieradzkim.


 

W miłej kawiarni wypiję kawę,

ochłodzi mnie bryza fontanny,

Odwiedzę klasztor przy Dominikańskiej,

i pójdę do Kolegiaty.

 

Tam odrzwia zamkowe dają świadectwo

chwały rycerskiej chorągwi.

Zapraszam wszystkich na spacer mym szlakiem,

śladami sieradzkiej historii.

 

 

 

 

Wojciech Kass, poeta, dyrektor Muzeum K.I. Gałczyńskiego

w Praniu napisał mi w e-mailu :

„Twoim znakomitym autoportretem i zarazem ars poeticą jest

następujący wiersz:

x  x  x
fotografuję tę okolicę
tak
jak się całuje
ciało kochanego człowieka
– miejsce przy miejscu”

 

Dziękuję serdecznie pani MAŁGORZACIE ZAWISZY, poetce z Łodzi

za tę napisaną z potrzeby serca, spontaniczną relację z naszej imprezy:

28 marca 2014 r. wydarzył się KALISKO – SIERADZKI WIECZÓR POEZJI. Cała rzecz miała miejsce w Powiatowej Bibliotece Publicznej w Sieradzu przy ulicy Żwirki i Wigury 4. Spotkania literatów w tej „świątyni słowa” już tradycyjnie należą do bardzo udanych i cieszących się dużą frekwencją. Biblioteka sieradzka jest świetnie przygotowana do takich spotkań, a i ludzie w niej niezwykle serdeczni.
Nad całością przedsięwzięcia czuwała nieoceniona bibliotekarka i poetka, Maria Duszka – założycielka i opiekunka działającego od 2002 r. Koła Literackiego „Anima”.
Rozszyfrowując nazwę spotkania, wyjaśniam że:
Sieradz reprezentowała właśnie Maria Duszka z Grupą „Anima” oraz Zbigniew Paprocki – bard sieradzki.
Kalisz to „Stowarzyszenie Promocji Sztuki „Łyżka Mleka” – Izabela Fietkiewicz – Paszek, Aneta Kolańczyk, Magdalena Magda Krytkowska oraz Jerzy Szukalski.

Kilka słów do artystów oraz przybyłych gości skierował prezydent miasta Sieradz – Jacek Walczak. Jakże to pięknie, gdy władze miasta dbają o rozwój kulturalny swoich mieszkańców i wspierają swoich artystów. Pozazdrościć światłych włodarzy…

Ale wracajmy do poezji… Poetki zaprezentowały swoje utwory, zaś Jerzy Szukalski, obdarzony niezwykłym talentem recytatorskim zaprezentował dwa wiersze Wandy Karczewskiej. Jego silny męski głos długo jeszcze brzmiał w nas, niezwykła to była interpretacja. Brawo! Postać Wandy Karczewskiej, poetki związanej z Kaliszem i Ziemia Łódzką, przybliżyła nam Aneta Kolańczyk, której znajomość historii Kalisza jest niezwykle rozległa.
Zostaliśmy również zaproszeni na tegoroczna IV edycje festiwalu im. Wandy Karczewskiej, który odbędzie się w Kaliszu w dniach 15, 16 i 17 listopada. A nagrody będą… i to jakie! Laureat I miejsca otrzyma statuetkę rzeźbioną każdorazowo ręcznie przez Włodzimierza Ćwieka. Przewidziane są również nagrody finansowe. To nie lada gratka, tym bardziej, że festiwal ma wysoką rangę.
Podziwialiśmy także rękodzieła Magdaleny Krytkowskiej oraz obrazy, które stały się inspiracja dla Anety Kolańczyk.

I nagle niespodzianka… W tym dniu obchodzili urodziny Aneta Kolańczyk i Zdzisław Paprocki! Były podarunki, życzenia i tradycyjny śpiew. Sto lat i wielu twórczych inspiracji!!!

Wysłuchaliśmy również utworów „animków”, także tych zamieszczonych w amerykańskiej antologii – w oryginale i w tłumaczeniu na język angielski.

Kolejnym, niezwykle emocjonującym punktem programu był Turniej Jednego Wiersza. O zwycięski laur postanowiło potykać się słownie 14 autorów. W skład jury weszli: Izabela Fietkiewicz-Paszek, Maria Duszka i Jerzy Szukalski. Wysłuchaliśmy kolejno wszystkich startujących. Nie było łatwo, jak podkreślał Jerzy Szukalski, wyłonić laureatów. Poziom był wysoki, a utwory bardzo zróżnicowane zarówno tematycznie jak i stylistycznie.

Jury ogłosiło werdykt: dwie pierwsze nagrody otrzymali: Joanna Chachuła i Dariusz Staniszewski, a dwie drugie otrzymali: Agnieszka Jarzębowska i Jerzy Nadratowski. Trzecia przypadła Annie Baśnik. Wyróżnienia trafiły do rąk Anny Banasiak i Zenona Cydzika.
Ech, działo się działo… W kuluarach przyjacielskie pogawędki i pieśni przy wtórze gitary. A dla ciał zmęczonych kawa, herbata i ciasto. Znów Sieradz będziemy wspominać z rozrzewnieniem… aż spotkamy się znów.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MAREK MARCINIAK nie tylko tłumaczy nasze wiersze na język angielski,

ale też  coraz częściej sam tworzy. Przede wszystkim moskaliki.

Z okazji „Kalisko –sieradzkiego wieczoru poezji” powstały trzy:

Moskalik na Zbyszka Paprockiego
Kto powiedział że Pan Zbyszek
songów pisać już nie może
temu sieczkę  zrobię z kiszek
na  parkingu przy klasztorze.

Moskalik na  Izę Pietkiewicz-Paszek

(która wygrała w krakowskim konkursie ”Poezja Tanga”, 2013)

Kto powiedział: Iza Paszek
poszła w „Tango” i wygrała –
z tego zrobi się zapaszek
– takie „Pachnidło” do ciała.

 

Moskalik na  Anetę Kolańczyk
(która ma ciekawy pseudonim literacki)

Kto powiedział, że Kolańczyk
to Rudowicz jest Teresa,
z tym inaczej się zatańczy
(albo wciągnie w interesa).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://sieradz.com.pl/zdjecia/sieradz/kultura-i-rozrywka/69949,kalisko-sieradzki-wieczor-poezji.html

 

 

WIERSZE KOŁA LITERACKIEGO „ANIMA” OPUBLIKOWANE ZA OCEANEM

 

W Stanach Zjednoczonych ukazała się właśnie licząca 415 stron

antologia „Contemporary Writers od Poland 2000 – 2014”.

Jej redaktorką jest Danuta Błaszak. Książkę otwierają wiersze…

Koła Literackiego„Anima”. Na 23 stronach zamieszczono

utwory Agnieszki Jarzębowskiej, Alicji Królewicz, Anny

Michalskiej -Sapkota, Dariusza Staniszewskiego i moje. Przekłady naszych wierszy na język

angielski zawdzięczamy przede wszystkim Markowi Marciniakowi

z Sieradza. Pan Marek od lat współpracuje jako tłumacz z Michałem

Zabłockim przy realizacji projektu „Emultipoetry”, polegającego

m.in. na wyświetlaniu wierszy na murze na ulicy Brackiej w Krakowie.

Autorami przekładów są również Joanna Kowalska, Jarosław

Jarzębowski, Włodzimierz Holsztyński,  Piotr Najwer, Mark Weaver

i moja córka Kalina Duszka.


http://miastoliteratow.com/cont/pdf/2-anima.pdf


Z A P R O S Z E N I E

SZCZĘŚLIWE MIASTA, KTÓRE MAJĄ SWOICH POETÓW…

Z okazji 10-lecia działalności Koła Literackiego „Anima” zapraszamy na wieczór literacko-muzyczny: 16 listopada 2012 r. o godz. 18.00 w Powiatowej Bibliotece Publicznej w Sieradzu (ul. Żwirki i Wigury 4).

Koło Literackie ANIMA powstało w 2002 roku w Filii nr 2 Miejskiej Biblioteki Publicznej, mieszczącej się w szpitalu im. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu. Jego założycielką
i opiekunką jest Maria Duszka. W ciągu 10 lat przez ANIMĘ „przewinęło” się ponad 30 twórców – nie tylko z Sieradza, ale także z Łodzi, Wielunia, Zadzimia, Praszki, Klonowej. Artyści skupieni w Kole piszą wiersze dla dorosłych i dla dzieci, fraszki, aforyzmy i piosenki, są laureatami wielu konkursów literackich, wydają książki. Ich utwory są przekładane na języki obce i publikowane w czasopismach i antologiach w kraju i za granicą. Wprawdzie niektórzy z nich opuścili już nasz region i przenieśli się do większych miast, nadal jednak deklarują swoją przynależność do ANIMY. Spotkanie jubileuszowe będzie zapewne niepowtarzalną okazją, aby usłyszeć i zobaczyć ich wszystkich razem.

Plakat -Szczęśliwe miasta które mają swoich poetów

http://pbp.sieradz.pl/news-344.html