M O J E   W I E R S Z E – starsze i nowsze

x  x  x

Rozmowa telefoniczna na dobranoc:

– Trzymaj się!

– Czego?

– Mojej miłości.

x x x

powiesiłam w mojej szafie

twoją marynarkę

wszystkie moje ubrania

chcą być blisko niej

x x x

zalogowałeś się

w mojej głowie

chodzą za mną

twoje łagodne słowa

nasze głosy

całują się

przez telefon

x x x

mam głowę w chmurach

mam wiersz w głowie

niekończący się wiersz o tobie

x  x  x

być z tobą

i być i być i być i być

x x x

pamięci moich bliskich

a wydawało się

że zawsze będą trwać

na tym rumiankowym podwórku

w tym ciepłym domu

w tym bezpiecznym łóżku

po kolei zdmuchuje ich czas

Szadek, 2006

x  x  x

Skąd się biorą poetki?

B.

byłam dziewczyną

z niedobrego domu

ale z podwórza

wychodziło się do świętej brzeziny

ale przez okno

podawała nam swoje kwiaty

bujna czerwona róża

a mama

często nuciła piosenki

powiedziała mi kiedyś

że chyba zwariowałaby

gdyby nie mogła śpiewać

wszystko obróciło się

w poezję

x  x x

trwamy w nowoczesnych związkach

wolnych i otwartych

z czasem tylko słabnącą nadzieją na to

że kiedyś wreszcie

zdarzy nam się

staroświecki związek

cudownie zamknięty

x  x  x

przytulić się

do myśli o tobie

i zasnąć

x  x  x

„nienawidzę kobiet

jestem kobieciarzem

jestem cnotliwym facetem”

przedstawiałeś  mi się dzień po dniu

„on jest poetą

chociaż o tym nie wie”

powiedziała o tobie

nasza wspólna znajoma

x  x  x

kiedy siedząc po raz pierwszy

naprzeciw mnie mówiłeś:

„jak z nią rozmowa…”

byłam pewna

że przeceniasz moje i swoje możliwości

„przyjście letniego prorokując grzmotu…”

poznałam całe twoje dobro

i całe twoje zło

rozsądnie wyrzekłam się

spotkań i telefonów

zniszczyłam i wyrzuciłam

wszystkie drobiazgi

które mi dałeś

to miasto jest

coraz bardziej pełne ciebie

jestem jak liść

ledwie trzymający się gałęzi

huragan pcha mnie w twoją stronę

x  x  x

miłość to było dla ciebie

„okropne słowo

które oznacza

pieprzenie i zniewolenie”

miłość

to było słowo

którego nie wymawiałeś

powiedziałeś mi tylko kiedyś:

„przychodzenie tutaj sprawia mi przyjemność

nieprzychodzenie tutaj

sprawia mi ból”

i

„niech tak będzie

dopóki tak jest”

wczoraj otrzymałam książki

które zostały po tobie

na wierzchu leżał

wybór wierszy Majakowskiego

„Kocham”

x  x  x

aby zmyć z siebie ciebie wykorzystuję

dłonie oczy usta

innych mężczyzn

wybieram się z nimi

w podróże dokądkolwiek

posyłam im listy i uśmiechy

farbuję dla nich włosy

które mi przez ciebie posiwiały

gdy wracasz

ośmieszam cię i obrażam

w nie wiem którym już z kolei

ostatnim pożegnalnym

liście

żadnego postępu w zapominaniu

GALERIA ŚWIAT

płatki śniegu

liście drzew

– żaden się nie powtórzy

Bóg jest perfekcyjnym artystą

x  x  x

fotografuję tę okolicę

tak

jak się całuje

ciało kochanego człowieka

– miejsce przy miejscu

x x x

modlitwa

– odpychanie ciemności

x  x  x

on jest

jasny

łagodny

i prawdziwy

jak dotyk

brzozowej gałązki

x  x  x

po dwudziestu dwóch latach

od początku naszej miłości

rozmawiamy o mężczyznach

którzy prowadzą podwójne życie

– mają żony i kochanki

(bo ich na to stać)

pytam

czy chciałbyś tak żyć

jak oni

„myślę

że chciałbym podwójną ciebie”

odpowiadasz

MIŁOŚĆ

nie widziałam cię wiele dni

stoisz teraz

naprzeciw mnie

jak morze

stoję przed tobą

bezbronna

x x x

w starym parku

listopadowy deszcz

pieścił nagie gałęzie drzew

a ja płakałam

otul mnie deszczu

obmyj z rozpaczy

oddziel od niego

najmniej boleśnie

płacz ze mną

deszczu

x x x

zanim się pojawiłeś

wyśniłam twoje oczy

i całe niebo

lat z tobą

x x x

byłam na dnie

niejeden raz

byłam głęboko

uratował mnie Pan

posłał po mnie

gdy byłam na dnie

x x x

po naszych latach i zimach

kłótniach

z oddawaniem i wyrzucaniem prezentów

powrotach na kolanach

północnych telefonach

po tych wszystkich imionach

które dla mnie wymyśliłeś

(nigdy nie nazywałeś mnie moim imieniem

„bo to byłoby zbyt intymne”)

zastanawiam się

co by było

gdyby któregoś dnia

któreś z nas

odważyło się powiedzieć

„kocham cię

nie rań mnie”

do końca byliśmy tchórzami

x  x  x

toczą się lata

okrągłe i puste

czekam na kilka letnich dni

dotyk twoich ust

musi mi wystarczyć

na następny rok

lub na zawsze

krew w moich żyłach

zmienia się w oczekiwanie

tętni we mnie

i odwraca mnie

w twoją stronę

nie ma nic lepszego

niż twoje ramiona

x x x

wiejski głupek

siedzi przy grobie matki

obejmując rękami kolana

i kołysząc się powtarza:

mama w ziemi

ziemia w mamie

x x x

zwykłe kobiety

rodzą dzieci

poetkom

Bóg plącze życiorysy

aby rodziły

wiersze

x x x

wygrywasz na mnie

Panie

te wiersze

wiesz dobrze

że gdyby nie bolało

tak bardzo

nie pisałabym

x x x

stoję przy oknie

oddaję się przestrzeni

zatrzymuję czas

x x x

drzewa

– to co pozostało nam

z raju

x x x

leżę w lesie

brzozy błogosławią mnie

gałęziami

x x x

dzień w podróży

nie otwieram książki

czytam świat

x x x

wielkie rzeczy uczynił mi Pan

dał polną

piaszczystą drogę

przy drodze brzozy

tarninę

i dzikie róże

podróżnik o oczach

jak bezchmurne niebo

serdeczną arnikę

i polne grusze

mogę wędrować tam

gdzie tylko niebo

pole i wiatr

KTÓRZY DAJĄ BĘDZIE IM DODANE

„zawsze pracuję

najlepiej jak potrafię

dlaczego więc ciągle cierpię niedostatek”

uskarżała się Bogu w modlitwie

następnego dnia otrzymała odpowiedź

najlepszą z możliwych:

„bądź hojna

dla siebie

i dla innych”

x x x

kiedy milczysz

cisza jest

jak przed końcem

mojego świata

kiedy mówisz

posłuszna twoim szeptom

tańczę na twojej otwartej dłoni

x x x

lubię wiedzieć na czym stoję

nawet jeżeli to jest

dno

x x x

pierwsza miłość

jak błyskawica

ukazuje otwarte niebo

potem długo ciemność

x x x

dzisiaj będę u ciebie

moje serce nade mną

jak skowronek

x x x

mówisz mi:

chcesz wszystkiego

a mnie wystarczy

popatrzeć w okno

na twoją stronę

i pomyśleć

że jesteś

x x x

przypadkowe spotkanie z tobą

jakby mnie Bóg

pogładził po policzku

x  x  x

Cóż jest mniejsze lub większe niż dotknięcie ręki?

Paul Eluard

to już rok

przychodziłeś zziębnięty po śniegu

pytałeś

co ty ze mną zrobiłaś?

a ty ze mną?

patrzyłam jak lampka nocna

prześwietla z boku twoje oczy

słuchaliśmy

„nie bój się miłości…”

patrzyłam jak przychodziłeś

i jak odchodziłeś

minął rok

lekkim i czystym jak śnieg

dotykiem dłoni

budzisz we mnie światło

x x x

czasem zazdroszczę

psu

którego głaszczesz

x x x

zanim ciebie poznałam

lubiłam już tylko

ten las brzozowy

łąkę

ciemne soczyste pasmo olszyn

i czułe powietrze

nad nimi

wystarczająco zaspokajały

moją potrzebę

uwielbiania czegoś

a ty przyszedłeś

przesłoniłeś sobą

drzewa

łąkę

i z równym jak one

wdziękiem

i obojętnością

przyjmujesz moją miłość

JESIEŃ

przy drodze podróżnik

patrzy na nas

niebiesko

przytulam się do twoich dłoni

– zbyt lekko mnie z nich wypuszczasz

odjeżdżam na mroźną samotność

jaskółki zatrzymują nas

skrzydłami kosza powietrze

na rżyskach

jeszcze zieleni się trawa

we mnie trawi się nadzieja

x  x  x

on uczy mnie chodzić

(z uśmiechem)

po ostrzu noża

niepewności

raz po raz rzuca

kamieniem słowa

– nigdy nie chybia

i tylko czasem

głaszcze mnie spojrzeniem

pełnym nieudawanej

litości

dziś wieczorem

jednym słowem

zabiję tę miłość

PYTANIE

Sławkowi

rozstaliśmy się bez słowa

czas przyzwyczaja –

do samotności

tylko kiedy tu przyjeżdżam

brzozy

jaśminy

trawy i dziewanny

pytają

co ja tutaj właściwie robię

bez ciebie

HANAMI

w czas kwitnienia wiśni

Japończycy nie pracują

świętują

nawet w centrach wielkich miast

siedzą przez kilka dni

pod kwitnącymi drzewami

nie żal im upływającego czasu

siedzą

dopóki płatki wiśni nie opadną

nasyceni pięknem

wracają do pracy

na moim osiedlu

bez potrzeby

wycięto piękny

stary sad

sąsiedzi mówią

że teraz wreszcie będzie tu porządek

nie będziemy drugą Japonią

WOLNY

pchał wózek z tekturą

jego wzrok był ponad

lump z charyzmą

x x x

Który skrzywdziłeś człowieka prostego

śmiechem nad krzywdą jego wybuchając…

Czesław Miłosz

w roku 1980 mówili:

„walczymy o godność człowieka pracy”

w roku 2004

do bezrobotnych

którzy przyszli

na spotkanie w sprawie pracy

wychodzi mały dyrektor

niedużej firmy i mówi:

„potrzebuję pięciu samców

i pięć samic…”

SUFIT

późną nocą

oglądam reportaż telewizyjny:

„jak się wyśpię

to jestem głodny

żebrzę

czasem

jak dostanę więcej

to kupię sobie wino

albo koktajl

najem się i znów śpię

jak się obudzę

to patrzę w sufit

– już mam dość tego sufitu

nie ma dla mnie pracy

nie potrafię kraść

w urzędzie pracy powiedzieli mi

że jestem

nieprzystosowany…”

ma około 35 lat

szczupłą okoloną zarostem twarz

i bezbronne spojrzenie

takie oczy mógł mieć Chrystus

x x x

moja mama wydała mnie

na świat

(urodziłam się

w najokrutniejszym miesiącu

urodziłam się poetką

w rodzinie rzeźnika)

moja mama jest dobra

łagodna

i prostolinijna

jak dziecko

nie mogę jej mieć za złe

że mnie wydała światu

CYKUTA WIEDZY

powiedział tuż przed śmiercią:

„to życie jest takie

że ci którzy nam je odbierają

są naszymi dobroczyńcami”

to co

Sokratesie

choćby tylko

z naszymi rodzicami?