Posts Tagged ‘hanami’

Tym razem przełożony na English cały  tomik pt. „Galeria Świat”.

(AUTHOR) Autorka : Maria Duszka, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 2007

x x x

we still know nothing

we are like children
standing at the doorstep


x x x

today I will visit you

my heart is above me
like a lark



For Sławek

we parted without words
time accustoms itself to loneliness

only when I come here
grass and mulleins
are asking
what I am doing here
without you


x x x

standing by the window
I surrender to space
I stop the time


x x x

before I met you
I liked only
that birch wood
the meadow
the dark sappy strip of alders
and the tender air above them

they sufficiently fulfilled
my need
to admire something

and you came
obscuring the trees
the meadow

with peace and indifference
equalling theirs
you accept my love


x x x

I was at the bottom
many times

I was deep
then saved by the Lord

He sent for me
when I was at the bottom


x x x

I lie in the forest

birches bless me
with their branches

Małyń 1997


x x x

the first love
like a lightning
shows an open sky

then darkness
for long




x x x

for heart anxiety
a prayer
like a sleeping pill
a thought of your hands
so gentle
so safe


x x x

„Everything is more and more grey now… „


the birds sang
their „carpe diem”
in burning trees
that autumn

when you are absent
more often
I do not approach the window
urgently I do anything
not to hear their singing
to forget
that you usually were here
at that time


x x x

„What is smaller or bigger than a hand touch…”

Paul Eluard

it’s been a year

you would come cold in the snow
what did you do with me
and you – with me…

I watched the night lamp
x-raying your eyes from aside
we would listen
„do not be afraid of love…”

I would observe you come
and go

it’s been a year

with the hand touch
as clean and light as snow
you wake light in me



x x x

A village fool
sits at his mother’s grave
taking his knees in hands
he repeats:
„mum in ground
ground in mum…”


x x x

you tell me
you want everything

and I just want to live
in your heart
as if it were a safe home



x x x

when sitting facing me
you said „ as the talk to her…”
I was sure
you overestimated your and my abilities
„propheting the coming of summer thunder”

I learned all your good
and your evil

wisely did I reject
meetings and telephones

I destroyed and threw out
all the little things
you gave me

this town is more and more full of you

I am like a leaf weakly sticking to the branch

the hurricane pushes me in your direction


x x x

sometimes I envy
the dog
which is petted by you


x x x

a prayer:
pushing off the darkness


x x x

you wise astronomer
why did you share with us
your knowledge
that the earth is
a revolving
in the sky abyss

we would be calmer
under our feet
a motionless
flat sphere
of undefined thickness
(even if protected
by Atlas’ shoulders)


x x x

the most faithful reflection of the world
is not the face
of evil
or good
nor is it the face
of the one
who knows
almost everything
it is the face of an idiot


x x x
in my wardrobe I hanged
your jacket

all my clothes
want to be close to it


x x x

when we are to die
(though earlier we said
it was not worth living)
the world takes colours
and clear contours
like a summer in August

and all the moments
which were
and which still could be
are suddenly highly valued


x x x

birds sing
in the burning branches of trees

summer is gone


x x x

to wash off you from myself I use the hands eyes lips
of other men I take trips with them to anywhere
send them letters and smiles dye my hair for them
which turned grey beacuse of you and when you are back
I mock you and offend you with my last (which one?)
farewell letter
no progress in forgetting


x x x

trees are
what was left for us
from paradise


x x x

when you met me
the house was filled
with great silence

silently we listened to the prophecy
„we will wake up nestled…”

today we sit among grass
I listen to your monologue:
the best poetry
I know

your hands
and herbs
so close

far ahead of us
a town
kids playing kites
„ at the summer noon…”


x x x

grey colour has many shades

I noticed it recently
in your eyes


x x x

autumn is drowned in rain and fog

you do not leave my thoughts

I drown peacefully
in your eyes
in your hands


x x x

you tell me
you want everything

for me it is enough
to look through the window
on your side
and think you are here


x x x

after twenty two years
from the beginning of our love
we talk about men
who are running double life
they have wives and mistresses
(they can afford it)

I ask
would you like to live
like they do

„I think I would like you doubled”,
you answer


x x x

a lift to heaven

to your flat
on the eighth floor


x x x

common women
give birth to children

God muddles up CVs
of poetesses
so that they give birth
to poems


x x x

every evening
I report by phone
to you all my actions
ups and downs

I start from „ I got up at 7 AM…”

you listen
and then you say
„I also got up at 7 AM today
I went to the bathroom
and went to sleep”

it’s been years since I cannot decide
which one of us is right


x x x

I like to know
the place I am standing

even if it is
a bottom


x x x

June is
being eighteen years of age



„ I always work
as best as I can
why then I always
suffer from paucity”,
she complained to God in her prayer

next day she was given a reply
the best reply of all possible
„be generous for yourself and for the others”


x x x

look through the window
(there is
nearly always
a poem
down there)



it was a beautiful October
Szymborska won the Nobel Prize

every day I was visited
by a drunk criminal
he claimed to love me
and if I were not with him
he would kill me and himself

I advised him to start off killing from himself
he seemed not to have noticed the joke

the policemen said
they could start an action against him
only when he killed me

a VIP from cultural department said
„no wonder you face those problems
when you write such poems”

one of my man brothers said
„you have count only on yourself”

the man of my life
of whom I wrote about
my best poems said
„ I am not involved
as I am here
and it happens there”

and God made me aware
just then
that He wants gratitude from me
for the life
as it is

I live

I am grateful

I worship my loneliness





„ with that He bowed His head
and gave up His Spirit”

we kneel

the man in front of me



he pushed his wheelbarrow with cardboard
his eyes were beyond that

the ragamuffin with charisma


x x x

„ you who wronged a simple man
bursting into laughter at the crime”

Czesław Miłosz

in 1980 they said
„we fight for workers’ dignity”

in 2004
to the unemployed
who came
for a job interview
enters a little director
of a small company and says
„ I need five himbos
and five cows…”


x x x

Let’s fight one another,

our neighbours
are rubbing their hands


x x x

you are getting sober:
hold me tight
coz I feel
I am becoming
a human garbage


x x x

why do we multiply?
why do we produce weapons
on our planet Earth?



he said before his death
„life is so
that those
who take it from us
are our benefactors”

with our parents?…


x x x

my mother delivered me
to the world

my mother is good
and simple
like a child

I cannot blame her
that she turned me in
to the world

Małyń 1986



we talked

in a distance from us
a little four-year-old boy
wearing a yellow/navy-blue jacket

looking at you,
a man approaching fifty,
he said „come here”

we did not stop talking

after a while the boy strongly repeated
„come here”

„why should I come to you?”,
you asked

„coz I have only my mummy”



a Sunday afternoon

acacias and clovers in full bloom

their smell takes me
to a different time and place
causing pain

I will never be „from here”



snow flakes
tree leaves
none of them is repeated

God is a perfect artist


x x x

I am left at home alone

submerged in silence and solitude

after an hour
I feel like phoning you
to tell you
how well I feel at home alone

x x x

he is bright
and true
as a touch
of a birch twig



I have not seen you for many days

you are standing now
facing me
like a sea

I am standing facing you


x x x

before you turned up
I had dreamt off your eyes
and all the heaven
of years shared with you


x x x

years rolling on
round and empty

I wait for a few summer days

a touch of your lips
must suffice
for the next year
or for good

the blood in my veins
into waiting
and turning me
in your direction

nothing better
than your arms


x x x

you gave me love
like a storm
like a sharp knife

you gave me love

full of light and air


x x x

I wake up
at four AM

in my thoughts a trace of a prayer
from before going to sleep
so as not to suffer
from each moment
of your absence

at four AM
an answer for a prayer comes
reminding me some lines of a song:
„ which one of our loves
is just
the last one…?”


x x x

so many times
I kissed this love goodbye

it was covered by yellow leaves
it was parted by our time
like a fog

one summer
we could not find ourselves
and thought
nothing could save us

but suddenly
dry leaves leave it
the fog is gone

our hearts again high above us
and our love is green again


x x x

I told you on the phone
I am bored with talks to you

(I lied,
you have been silent for two weeks)

you see
I am a clever student
in your school
of dealing blows


x x x

he looked through the window
in a very foggy morning
„oh, the world is gone…”


x x x

meeting you accidentally

as if God
petted me on the cheek


x x x

I am woken up
by a steady rainy blues

an autumn morning


x x x

a day in my travel

I do not open a book

I read the world


x x x

the Lord has done
great things for me

He gave me a sandy road
in a field with birches
a blackthorn
and wild roses
a wanderer with eyes
of a clear sky
a cordial arnica
and field pears

I can go where
only sky
field and wind exist


x x x

in memory of people close to me

and yet it seemed
they would last forever
in that chamomile yard
in that warm house
in that safe bed

they are blown out by time – one by one



in memory of Zbyszek Dominiak

I am afraid to open my eyes
I am afraid to open the curtains

the world is a scorpion


x x x

when cherries bloom
the Japanese
do not work
they celebrate a holiday

even in big town centres
they sit for several days
under the blooming trees
feeling no pity for elapsing time
they sit until cherry petals are gone

filled up with the beauty they go back to work

at my housing development
an old plum orchard
was cut down unnecessarily

the neighbours say
it will be order here at last
we will not be a second Japan


M O J E   W I E R S Z E – starsze i nowsze


x  x  x

Rozmowa telefoniczna na dobranoc:

– Trzymaj się!

– Czego?

– Mojej miłości.



x x x

powiesiłam w mojej szafie

twoją marynarkę


wszystkie moje ubrania

chcą być blisko niej



x x x


zalogowałeś się

w mojej głowie


chodzą za mną

twoje łagodne słowa


nasze głosy

całują się

przez telefon


x x x


mam głowę w chmurach

mam wiersz w głowie


niekończący się wiersz o tobie




x  x  x

być z tobą

i być i być i być i być




x x x


pamięci moich bliskich

a wydawało się

że zawsze będą trwać

na tym rumiankowym podwórku

w tym ciepłym domu

w tym bezpiecznym łóżku


po kolei zdmuchuje ich czas


Szadek, 2006



x  x  x

Skąd się biorą poetki?



byłam dziewczyną

z niedobrego domu


ale z podwórza

wychodziło się do świętej brzeziny


ale przez okno

podawała nam swoje kwiaty

bujna czerwona róża


a mama

często nuciła piosenki


powiedziała mi kiedyś

że chyba zwariowałaby

gdyby nie mogła śpiewać


wszystko obróciło się

w poezję


x  x x

trwamy w nowoczesnych związkach

wolnych i otwartych

z czasem tylko słabnącą nadzieją na to

że kiedyś wreszcie

zdarzy nam się

staroświecki związek

cudownie zamknięty





x  x  x


przytulić się

do myśli o tobie

i zasnąć



x  x  x

„nienawidzę kobiet

jestem kobieciarzem

jestem cnotliwym facetem”

przedstawiałeś  mi się dzień po dniu


„on jest poetą

chociaż o tym nie wie”

powiedziała o tobie

nasza wspólna znajoma



x  x  x


kiedy siedząc po raz pierwszy

naprzeciw mnie mówiłeś:

„jak z nią rozmowa…”

byłam pewna

że przeceniasz moje i swoje możliwości

„przyjście letniego prorokując grzmotu…”


poznałam całe twoje dobro

i całe twoje zło


rozsądnie wyrzekłam się

spotkań i telefonów


zniszczyłam i wyrzuciłam

wszystkie drobiazgi

które mi dałeś


to miasto jest

coraz bardziej pełne ciebie


jestem jak liść

ledwie trzymający się gałęzi


huragan pcha mnie w twoją stronę



x  x  x


miłość to było dla ciebie

„okropne słowo

które oznacza

pieprzenie i zniewolenie”



to było słowo

którego nie wymawiałeś


powiedziałeś mi tylko kiedyś:

„przychodzenie tutaj sprawia mi przyjemność

nieprzychodzenie tutaj

sprawia mi ból”


„niech tak będzie

dopóki tak jest”


wczoraj otrzymałam książki

które zostały po tobie


na wierzchu leżał

wybór wierszy Majakowskiego




x  x  x


aby zmyć z siebie ciebie wykorzystuję

dłonie oczy usta

innych mężczyzn


wybieram się z nimi

w podróże dokądkolwiek

posyłam im listy i uśmiechy

farbuję dla nich włosy

które mi przez ciebie posiwiały


gdy wracasz

ośmieszam cię i obrażam

w nie wiem którym już z kolei

ostatnim pożegnalnym



żadnego postępu w zapominaniu





płatki śniegu

liście drzew

– żaden się nie powtórzy


Bóg jest perfekcyjnym artystą




x  x  x


fotografuję tę okolicę


jak się całuje

ciało kochanego człowieka

– miejsce przy miejscu




x x x



– odpychanie ciemności



x  x  x


on jest



i prawdziwy

jak dotyk

brzozowej gałązki



x  x  x


po dwudziestu dwóch latach

od początku naszej miłości

rozmawiamy o mężczyznach

którzy prowadzą podwójne życie

– mają żony i kochanki

(bo ich na to stać)



czy chciałbyś tak żyć

jak oni



że chciałbym podwójną ciebie”







nie widziałam cię wiele dni


stoisz teraz

naprzeciw mnie

jak morze


stoję przed tobą




x x x


w starym parku

listopadowy deszcz

pieścił nagie gałęzie drzew

a ja płakałam


otul mnie deszczu

obmyj z rozpaczy

oddziel od niego

najmniej boleśnie


płacz ze mną




x x x


zanim się pojawiłeś

wyśniłam twoje oczy

i całe niebo

lat z tobą



x x x


byłam na dnie

niejeden raz


byłam głęboko

uratował mnie Pan


posłał po mnie

gdy byłam na dnie



x x x


po naszych latach i zimach


z oddawaniem i wyrzucaniem prezentów

powrotach na kolanach

północnych telefonach


po tych wszystkich imionach

które dla mnie wymyśliłeś

(nigdy nie nazywałeś mnie moim imieniem

„bo to byłoby zbyt intymne”)

zastanawiam się

co by było

gdyby któregoś dnia

któreś z nas

odważyło się powiedzieć

„kocham cię

nie rań mnie”


do końca byliśmy tchórzami



x  x  x


toczą się lata

okrągłe i puste


czekam na kilka letnich dni

dotyk twoich ust

musi mi wystarczyć

na następny rok

lub na zawsze


krew w moich żyłach

zmienia się w oczekiwanie

tętni we mnie

i odwraca mnie

w twoją stronę


nie ma nic lepszego

niż twoje ramiona



x x x


wiejski głupek

siedzi przy grobie matki


obejmując rękami kolana

i kołysząc się powtarza:

mama w ziemi

ziemia w mamie



x x x


zwykłe kobiety

rodzą dzieci



Bóg plącze życiorysy

aby rodziły




x x x


wygrywasz na mnie


te wiersze


wiesz dobrze

że gdyby nie bolało

tak bardzo

nie pisałabym



x x x


stoję przy oknie

oddaję się przestrzeni

zatrzymuję czas



x x x



– to co pozostało nam

z raju



x x x


leżę w lesie


brzozy błogosławią mnie




x x x


dzień w podróży

nie otwieram książki

czytam świat



x x x


wielkie rzeczy uczynił mi Pan


dał polną

piaszczystą drogę

przy drodze brzozy


i dzikie róże

podróżnik o oczach

jak bezchmurne niebo

serdeczną arnikę

i polne grusze


mogę wędrować tam

gdzie tylko niebo

pole i wiatr





„zawsze pracuję

najlepiej jak potrafię

dlaczego więc ciągle cierpię niedostatek”

uskarżała się Bogu w modlitwie


następnego dnia otrzymała odpowiedź

najlepszą z możliwych:

„bądź hojna

dla siebie

i dla innych”



x x x


kiedy milczysz

cisza jest

jak przed końcem

mojego świata


kiedy mówisz

posłuszna twoim szeptom

tańczę na twojej otwartej dłoni



x x x


lubię wiedzieć na czym stoję


nawet jeżeli to jest




x x x

pierwsza miłość

jak błyskawica

ukazuje otwarte niebo


potem długo ciemność



x x x


dzisiaj będę u ciebie


moje serce nade mną

jak skowronek



x x x


mówisz mi:

chcesz wszystkiego


a mnie wystarczy

popatrzeć w okno

na twoją stronę

i pomyśleć

że jesteś



x x x


przypadkowe spotkanie z tobą


jakby mnie Bóg

pogładził po policzku

x  x  x

Cóż jest mniejsze lub większe niż dotknięcie ręki?

Paul Eluard


to już rok


przychodziłeś zziębnięty po śniegu


co ty ze mną zrobiłaś?

a ty ze mną?


patrzyłam jak lampka nocna

prześwietla z boku twoje oczy


„nie bój się miłości…”


patrzyłam jak przychodziłeś

i jak odchodziłeś


minął rok

lekkim i czystym jak śnieg

dotykiem dłoni

budzisz we mnie światło



x x x


czasem zazdroszczę


którego głaszczesz



x x x


zanim ciebie poznałam

lubiłam już tylko

ten las brzozowy


ciemne soczyste pasmo olszyn

i czułe powietrze

nad nimi


wystarczająco zaspokajały

moją potrzebę

uwielbiania czegoś


a ty przyszedłeś

przesłoniłeś sobą




i z równym jak one


i obojętnością

przyjmujesz moją miłość





przy drodze podróżnik

patrzy na nas



przytulam się do twoich dłoni

– zbyt lekko mnie z nich wypuszczasz


odjeżdżam na mroźną samotność

jaskółki zatrzymują nas

skrzydłami kosza powietrze


na rżyskach

jeszcze zieleni się trawa

we mnie trawi się nadzieja



x  x  x


on uczy mnie chodzić

(z uśmiechem)

po ostrzu noża



raz po raz rzuca

kamieniem słowa

– nigdy nie chybia


i tylko czasem

głaszcze mnie spojrzeniem

pełnym nieudawanej



dziś wieczorem

jednym słowem

zabiję tę miłość





rozstaliśmy się bez słowa

czas przyzwyczaja –

do samotności


tylko kiedy tu przyjeżdżam



trawy i dziewanny


co ja tutaj właściwie robię

bez ciebie





w czas kwitnienia wiśni

Japończycy nie pracują



nawet w centrach wielkich miast

siedzą przez kilka dni

pod kwitnącymi drzewami

nie żal im upływającego czasu


dopóki płatki wiśni nie opadną


nasyceni pięknem

wracają do pracy


na moim osiedlu

bez potrzeby

wycięto piękny

stary sad


sąsiedzi mówią

że teraz wreszcie będzie tu porządek


nie będziemy drugą Japonią





pchał wózek z tekturą

jego wzrok był ponad


lump z charyzmą



x x x

Który skrzywdziłeś człowieka prostego

śmiechem nad krzywdą jego wybuchając…

Czesław Miłosz


w roku 1980 mówili:

„walczymy o godność człowieka pracy”


w roku 2004

do bezrobotnych

którzy przyszli

na spotkanie w sprawie pracy

wychodzi mały dyrektor

niedużej firmy i mówi:

„potrzebuję pięciu samców

i pięć samic…”





późną nocą

oglądam reportaż telewizyjny:


„jak się wyśpię

to jestem głodny





jak dostanę więcej

to kupię sobie wino

albo koktajl


najem się i znów śpię


jak się obudzę

to patrzę w sufit

– już mam dość tego sufitu


nie ma dla mnie pracy

nie potrafię kraść


w urzędzie pracy powiedzieli mi

że jestem



ma około 35 lat

szczupłą okoloną zarostem twarz

i bezbronne spojrzenie


takie oczy mógł mieć Chrystus





x x x


moja mama wydała mnie

na świat

(urodziłam się

w najokrutniejszym miesiącu

urodziłam się poetką

w rodzinie rzeźnika)

moja mama jest dobra


i prostolinijna

jak dziecko


nie mogę jej mieć za złe

że mnie wydała światu





powiedział tuż przed śmiercią:

„to życie jest takie

że ci którzy nam je odbierają

są naszymi dobroczyńcami”


to co


choćby tylko

z naszymi rodzicami?