A propos de moi…

Je suis née le 28 avril à Zduńska Wola, en Pologne.
Je suis poétesse, journaliste et bibliothécaire. Comme poétesse j’ai debuté en 1985 ou 1986 à „Nowy Medyk”. Mes poèmes ont été publiés entre autres à: „Topos”, „Wyspa”, „Akant”, „Tygiel Kultury”, „Poezja Dzisiaj”, „Przekrój”, „Metafora”, „Filipinka”, „Galeria”, „Angora”, dans un magazine américain „Modern haiku” et dans les antologies „Contemporary writers of Poland” (USA 2005), „Enough Questions, Enough Answers : Modern Polish Poetry in Translation” (Rice University, Houston, 2008), „Uwalniam ptaki sny : Ich befreie Vogel – Traume – Wiersze polskie i niemieckie: Deutsche und polnische Gedichte” (Łódź 2009), ”Oblaci u najkracoj noci : Clouds in the shortest night” – svetska haiku antologija: World Haiku Anthology”(Valjevo – Belgrad 2009).
J’ai publié sept livres poetiques: „Poezja przypadków”, „Zupełnie szczęśliwa marionetka”, „Może się przyśnisz”, „Nieopisanie” „I pomyśleć że jesteś”, „Kora” et „Galeria Świat”.
Comme journaliste je coopere à la presse de Sieradz, où j’habite, et au mensuel culturel de Łódź „Kalejdoskop”. J’ai fondé et je dirige un groupe littéraire „Anima”.


Traduction: Tomasz Duszka


x x x
je me trouve dans la forêt
les bouleaux me bénissent avec
ses rameaux



x x x
premier amour
comme un éclair
montre le net ciel
puis longtemps



x x x
les yeux d’animaux
sont toujours purs
les animaux n’ont ni âme
ni remords
ils me regardent
je n’ai pas le courage
de regarder dans leurs yeux





x  x x

un sot rustique
il s’assoit à côté de tombe de sa mère
en embrassant ses genoux avec ses bras
et en se balançant
il répete:
maman en terre
terre en maman…




x x x
je serai chez toi aujourd’hui
mon cœur au dessus de moi
comme une alouette




x x x
le gris a beaucoup de nuances
j’ai aperçu cela récemment
dans tes yeux




x x x
parfois j’envie
à un chien
que tu caresses




x x x
la prière
– le repoussement de ténébres





x x x
nous ne savons rien toujours
nous sommes comme les enfants
restants debout sur le pas de la porte




x x x
tu m’as donnée l’amour
comme une pierre

comme une lame coupante
tu m’as donnée l’amour
pleine de lumière et d’air pur



x x x
les arbres
– ce qui nous a resté
du paradis




x x x
le reflet le plus fidèle de ce monde
n’est pas le visage
d’un méchant
ni d’un bon homme
ni de celui
qui sait
presque tout
le visage d’un idiot




x x x
si insignifiants
mes paroles pour moi-même
si bizarre
qu’il y a mon visage
dans une glace
si loin de vous
mes proches



x x x
mon cœur
qui était déjà mort
mon cœur
qui n’espérait
qu’il peut être encore touché
par un feu


About me

I was born on April, 28th in Zduńska Wola, Poland.
I am a poet, journalist and librarian. As a poet I debuted in 1981 in „Nowy Medyk”. My poems have also been published in „Tygiel Kultury”, „Poezja Dzisiaj”, „Przekrój”, „Metafora”, „Filipinka”, „Topos”, „Modern Haiku” (USA), „Reibeisen” (Austria), „Bdenje” (Serbia) and in the following antologies:
– „Contemporary Writers of Poland”  (USA 2005),
– „Enough Questions, Enough Answers : Modern Polish Poetry in Translation” ( Rice Uniwersity w Houston, 2008),
– „Uwalniam ptaki sny : Ich befreie Vogel – Traume – Polish and German poems: Deutsche und polnische Gedichte” (Łódź 2009),
-”Oblaci u najkracoj noci : Clouds in the shortest night” – svetska haiku antologija: World Haiku Anthology”(Valjevo – Belgrad 2009),
– „Meine Welt – unsere Welt : Lyrik und Prosa”  (Germany 2011).
I am a laureate of many literature competitions and C. K. Norwid Poetry International Competition. I have published seven books of poetry: „Poezja przypadków” („Poetry of Accidents”), „Zupełnie szczęśliwa marionetka” („A Quite Happy Puppet”), „Może się przyśnisz” („Maybe You’ll be Dreamed About”), „Nieopisanie” („Undescription”), „I pomyśleć,  że jesteś” („And Thinking, You Do Exist”,  „Kora” („Bark”),  „Galeria świat” („Gallery World”) and „Freienwill”
As a journalist I work with Sieradz press (the city where I live) and Łódź cultural monthly journal „Kalejdoskop”. I run a library in a hospital in Sieradz.



Translation:  Marek Marciniak & Kalina Duszka


x x x


the eyes of animals
are always pure


the animals do not have a soul
or remorse
it looks at me


I do not have curage
to look them in the eyes




x x x


a village crackpot
sits at his mother grave


embracing his knees
and rocking he is repeats:
mother in the ground
the ground in mother




x x x


years are going by
and empty


I’m waiting for several summer days
the touch of your lips
must suffice
for next year
or forever


blood in my veins
changes in expectation
and turning me
to your side
there is nothing better
than your arms




x x x


I was at the bottom
not once


I was in the depth
My Lord saved me


He sent for me
when I was at the bottom



x x x


I’m lying in forest
birches are blessing me
with their branches




x x x


the first love
like a lightning
shows an open sky


then for a long time






I loved the moon
and when it
turned away
my silver way
ended suddenly


I had not know
that there could be
so far
to stars
and to poeple




x x x


sometimes I envy
the dog
which you pet




x x x


I have hung your jacket
in my wardrobe


all my clothes
want to be close to it




x x x


when you are silent
silence is
like just before
the end of my world


when you are speaking
I am obedient your whisper
and I am dancing on the back of your hand



x x x


you tell me:
you want everything


and for me it is enough
to look through the window
at your side
and think
that you exist




x x x


before I met you
I had liked just
that brich forest
dark vivid strip of alder
and tender air above it
It had been enough
to fulfill my need
to worship something


and you have come
you veiled the trees meadow
and the same as they do
with calmness and indifference
you accept my love






we parted without words
time of becoming used to


only when I came here
grass and mulleins
are asking
what I am doing here
without you




x x x


greyness has many colours
I have discovered it recently
in your eyes




x x x


I have said goodbye to that love so many times
yellowed leaves were carpeting it
time like a mist
was separating us


one summer
we could not find each other
and we though
– nothing would save us anymore


but suddenly
the dried leaves are falling of it
the mist is melting
and our love is green again




x x x


he looked through the window
in a very misty morning:
“oh, there is no world…”





x x x


– are what is left for us
from paradise




x x x


22 years
after the beginning of our love
we talk about men
that live double life
-they have wife and lovers
(because they can afford that)


I ask
if you would like to live like they do

you reply
“I think I would like to have doubled you”




x x x


June is like
eighteen years old




x x x


look through the window
(there is
nearly always)

a poem around




Translation: Marek Marciniak

x x  x

in memory of people close to me


and it seemed

they would last forever

in that camomile yard

in that warm house

in that safe bed


time blows them up one after another


A Goodnight Phone Talk


Version 1:

– Hold on…

– What am I to hold?

– My love


Version 2:


– Keep well…

– What am I to keep?

– My love


x x x

love was for you

„ a horrible word

meaning fucking and subjugation”


love was the word

you did not utter


once you said to me:

„ coming here

brings me pleasure,

not coming here brings me pain”


„let it be so

until it is so”


yesterday I got books

returned by you

on top there was

a collection of poems

by Majakovski „I love”






with his love

is unprotected




Oh, to hug myself

to the thought of you

and to fall asleep




What does loneliness

consist of?






I have my head in the clouds

I have a poem in my head

a never-ending poem of you




you logged

in my head


your gentle words

follow me


our voices


by phone




we remain

in modern relationships

free and open

with the fading hope for

the occurrence

of the old-fashioned relationship

wonderfully closed









„ I hate women

I am a womanizer

I am a virtuous man”,

you introduced yourself to me day by day


„ he is a poet

though he is not aware of it”,

so said about you

our common female friend




Where are poetesses from?



I was a girl

of a bad home


but my yard


a holy birch wood


but a rich red rose

gave its flowers to us

through the window


and mum used to sing songs

once she told me

she would go mad

if she could not sing


everything turned into poetry


The Gallery WORLD


snow flakes

tree leaves:

none is to be repeated


God is a perfectional artist





Od kilku lat na łamach ukazującego się w Sieradzu kwartalnika „Siódma Prowincja” redaguję cykl p.t. „Cztery ściany wiersza”. Tytuł kolumny jest cytatem z wiersza Jana Zycha, jednego z moich ulubionych poetów. Oto ten utwór w całości:


Ponad dachami zegary z wież biją w moje okno.

Nic mnie w tej poczekalni przed nimi nie zasłania.

Trzeba stąd uciekać, uciekać,

bo to niedobre miejsce do mieszkania.

Muszę inne jakieś miejsce znaleźć,

choćby było nie większe niż złożone dłonie:

cztery ściany wiersza jedyny mój dom prawdziwy,

bo zawsze mieszka się tylko po wewnętrznej stronie.

W „Czterech ścianach wiersza” prezentuję twórczość  współczesnych poetów polskich. Dotychczas byli to: Agnieszka Jarzębowska, Anna Michalska, Józef Baran, Wojciech Boros,  Marek Czuku i Arkadiusz Frania.

Ś N I Ł E M   S I Ę   T R A W O M

JÓZEF BARAN – poeta z Borzęcina. Choć od lat mieszka w Krakowie. W młodości przez pewien czas był górnikiem. Potem pracował jako nauczyciel i dziennikarz. Jest autorem kilkudziesięciu książek. Wydał m.in. tomiki poetyckie: „Skarga”, „Na tyłach świata”, „W błysku zapałki”, „Dom z otwartymi ścianami”, „Taniec z ziemią”, „Tylko aż: only so much” (w języku polskim i angielskim), „Rondo”, wywiady a artystami: „Autor, autor” i „Tragarze wyobraźni” oraz dzienniki: „Koncert nosorożca” i „Przystanek marzenie”. Laureat wielu nagród, m.in. Stanisława Piętaka, Andrzeja Bursy a także Fundacji Kościelskich i Funduszu Literatury. W „Moim dekalogu poetyckim na 2002 r. tak pisze: „Cenię poetów, którzy sytuują człowieka na tle nieba, przyrody, przestrzeni, operują nazwami własnymi.(…) Lubię w poezji oryginalny, świeży obraz, jego ekspresyjność, ale także dyskretną muzyczność.(…) Pierwsze przykazanie literatury – nie nudzić!”


gdy znów cel z oczu tracę

bo wydaje mi się

że wszystkie nasze ziemskie starania

diabła warte

przyglądam się z podziwem

anonimowej mrówce

tej miniaturowej

kulturystce losu

taszczącej pod górkę

ziarnko Wiary

z taką determinacją

jakby to od niej

miało zależeć

czy Ziemia będzie się nadal


Borzęcin, 26 maja 2006



otwarły się okiennice snu

i ze wszystkich stron powiało tęsknotą

na parapecie

usiadł biały kruk bezsenności

czy to ty myślałaś o mnie

w środku nocy


cuda zdarzają się nawet

na przystankach autobusowych

w Forte dei Marmi


sprzedawca parasolek

z czarnej planety Etiopii

po paru minutach wspólnego milczenia na ławce

zaufał mi w uśmiechu swój bagaż

i pogwizdując

oddalił się w stronę bistra


jeszcze nie wszystko stracone

jeśli obcy człowiek bez słowa

ot tak

bierze drugiego za swego

to kto wie może tego świata

nie trafi tak prędko szlag

x  x  x

a najbardziej jestem poetą

ludzi nieśmiałych

tych z osikowym liściem uśmiechu

przylepionym do warg i drżącym

za każdym silniejszym

podmuchem słów

tych ubogich krewnych duńskiego

królewicza Hamleta

którzy mają złą dykcję

i choć za każdym krokiem mówią

być albo nie być

czynią to tak po cichu i niepewnie

że żaden Szekspir  z tego

nie zrobił jeszcze tragedii

ho ho kto tam wie

co w nich małych drzemie

i na świat nigdy gęby nie otworzy

jacy zaklęci śpiący rycerze

czekają w nich na głos trąbki

aby spaść

z furkotem orlich skrzydeł

i wyzwolić okupowane

od urodzenia przez wrogie straże

bramy ust


niezmordowany pochód płatków

przez pustynne przestrzenie

pomiędzy niebem a ziemią

jakby wojska zimy

szły i szły i szły

chcąc wyzwolić nas

od tyranii szarości

lub niebo słało ziemi

błahe telegramy

chcąc wyjawić Tajemnicę

lecz my słyszymy tylko

wielomówny szept dzieciństwa

gdy życie było

nieznanym listem

w zalakowanej

świątecznymi śniegami kopercie

(Siódma Prowincja  2009, nr 1-2 s. 38)


Rok 2010 podsumowałam udziałem w „Podróżach literackich”, audycji Radia Łódź prowadzonej przez Annę Groblińską. Wystąpiłam w niej wspólnie ze Zbyszkiem Paprockim w czwartek 30 grudnia o godz. 20.00. Czytałam fraszki Agnieszki Jarzębowskiej i swoje wiersze, a Zbyszek śpiewał skomponowane przez siebie piosenki z tekstami własnymi i Ptaka Piwnicznego, m.in. „Chińskie tango na dobranoc” (załączam link do tego utworu)


Spotkania autorskie w Praszce i Rudnikach

Bardzo chętnie występujemy razem na spotkaniach autorskich
Spotkanie z młodzieżą licealną w Praszce


19 listopada  wspólnie ze Zbyszkiem Paprockim wystąpiliśmy na spotkaniach autorskich w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Praszce i w Gminnej Bibliotece Publicznej  w Rudnikach. Ich inicjatorką była Bogusława Kaczmarek  – polonistka z duszą artystki (w Praszce) i miejscowa radna (w Rudnikach) . Przy okazji dowiedzieliśmy się, od pani Janiny Pawlaczyk, dyrektorki GOK-u,  że Rudniki są jedyną wsią w Polsce, w której odbywają się festiwale jazzowe.


Krótka relacja na temat naszego spotkania zamieszczona na stronie internetowej ZSP w Praszce:

„W piątek 19-go listopada w szkolnej świetlicy odbyło się spotkanie autorskie z poetami Marią Duszką i Zbigniewem Paprockim. Wszyscy wrażliwi na piękno poezji uczniowie mogli wysłuchać wierszy pani Marii Duszki czytanych przez samą autorkę. Nie zabrakło również poezji śpiewanej w wykonaniu p. Zbigniewa Paprockiego. Mogliśmy wysłuchać jego własnych utworów, ale też m.in. wierszy Edwarda Stachury czy Bułata Okudżawy. Po występie artyści chętnie odpowiadali na pytania dotyczące ich twórczości. Z pewnością nikt na spotkaniu nie znalazł się przez przypadek i dla wszystkich słuchaczy spotkanie to było bardzo ciekawym doświadczeniem, które na długo zostanie w ich pamięci.”
… i na stronie internetowej Gminnego Ośrodka Kultury w Rudnikach:

„W deszczowy listopadowy wieczór w ciepłej atmosferze Gminnej Biblioteki w Rudnikach odbyło się spotkanie z poetami : Marią Duszką i Zbigniewem Paprockim.

MARIA DUSZKA -poetka , dziennikarka i bibliotekarka, laureatka ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów poetyckich, założycielka i opiekunka Koła Literackiego „Anima” przy Młodzieżowym Domu Kultury w Sieradzu. Pisze wiersze tzw. haiku / poezja chwili/, jest również autorką fraszek i anegdot.

ZBIGNIEW PAPROCKI – poeta, komponuje muzykę nie tylko do własnych utworów i śpiewa je przy akompaniamencie gitary.

Poezja i muzyka wprowadziły zebranych w nastrój refleksji i zadumy. Krótkie utwory zaskakiwały trafną puentą, a muzyka była ucztą dla duszy.

Organizatorem spotkania był GOKSiR w Rudnikach przy współpracy z miejscową biblioteką , a inicjatorką – Bogusława Kaczmarek, która poznała naszych gości podczas „Jurajskiej Jesieni” w Janowie i zaprosiła do Rudnik.”